Reisperikelen

Op reis gaan heeft altijd iets spannends. Niet voor niets luidt het spreekwoord "Wie verre reizen doet kan veel verhalen". Dat gold zeker vandaag voor zoon en schoondochter, die samen met kinderen en hond gisteren vertrokken naar een camping in Roemenië, niet ver verwijderd van het plaatsje waar onze kerkelijke gemeenschap nauwe banden mee onderhoudt. Na een flink opschietend eerste gedeelte van de reis tot in Zuid-Duitsland werden ze overvallen door een regelrecht noodweer. Het regende en bliksemde dat het een lieve lust was. Een veilige snelheid van ongeveer 40 km/u was het enige dat restte. Dan maar even stoppen op een parkeerplaats in het naburige Oostenrijk om de ergste regen en bliksem voorbij te laten gaan. In alle consternatie bleek een tasje met de portemonnee, ID-kaarten, betaalpassen, enzovoort, op de parkeerplaats te zijn achtergebleven. Na de ontdekking van dit feit even op hun schreden teruggekeerd naar de eerdere parkeerplaats, maar helaas, tasje onvindbaar. Dan maar naar een dichtstbijzijnde politiepost. Jammer pech, want alle politiemensen waren druk in de weer om assistentie te verlenen bij de wateroverlast in deze streek. Uiteindelijk werd in de buurt van Wenen (waar de Donau lang niet zo schön en blau bleek als op andere zonnige dagen) een met agenten bezette politiepost gevonden. Daar werd aangifte van vermissing gedaan en het advies gegeven even bij de Nederlandse ambassade in Budapest langs te gaan in verband met de komende grenspassage naar Roemenië. Dat gaat dus allemaal vandaag gebeuren. En bij terugkeer in Nederland hebben ze vast héél veel te verhalen na zo'n verre reis. Hopelijk maken ze nog niet meer van dit soort avonturen mee.